Een vrijdag column: de knop is om!

Door: Marja van Beek

 Op de bordjes langs de weg zie ik de Franse Bergeheims en Marlenheims veranderen in  namen als Emmendingen en Ingelstadt und so weiter. ME heeft voor de toeristische route gekozen, maar wel  één die leidt naar de Duitse autobahn, zodat hij straks kan planken. Of anders gezegd met het gaspedaal kan gaan spelen. Voorlopig rijden we nog even heuvel op, heuvel af, steken de Rijn over en zien de druivengaarden langzaam veranderen in zonnebloembedden. Het is half tien en de thermometer in de auto geeft al 26,5 graad aan. Een warme reis  voor de boeg, maar wel een snelle.

Na de thee vanochtend, het laatste ontbijt, of wat mij betreft kun je het ook het laatste avondmaal noemen,  zijn we uit Ribeauvillé vertrokken. Volgens de navigatie zullen we ondanks, of beter gezegd dankzij deze Duitsland route rond 15.30 uur thuis zijn. Rond half drie dus als ik blijf zitten waar ik zit. Na vieren als ik toch ook nog zal sturen. Van mij hoeft het niet, van ME ook niet naar alle waarschijnlijkheid. Ha ha ha, voor zover mijn emancipatie. Wel graag zelfstandig en een eigen identiteit, maar verder niet vies van de range bestaande man-vrouw rolpatronen.  In tegendeel.

Ik geef het toe. Zo ben ik graag de baas in huis, regel daarom ook het huishouden, want dat is dan de consequentie. Maar gaan we uit, weg of op vakantie, dan draaien de rollen als vanzelf om. Dan zorgt mijn lief voor hoe we moeten rijden, waar de papieren zijn, wat er betaald moet worden en ga zo maar door. Ik zie het als een soort ‘lutte raisonee’ onze manier van leven. Een waar we ons beiden zeer wel bij bevinden.

Maar goed, zover voor het “de haren ten  bergen rijzen” van de echte feministen.

Terugkomend op het laatste avondmaal nog even…

Hoewel ik graag de schuld volkomen aan de overgang zou geven, ik ben immers ‘middelbaar’, kan ik dat niet maken. Er is helaas maar één verantwoordelijke voor de zwembandjes op die plaatsen van mijn lichaam, waar je op mijn leeftijd allang geen zwembandjes meer nodig hebt.  Die zich toch tot vervelens toe vastklampen  aan mijn lijf alsof zij  en zij alleen mij boven water kunnen houden.

Hetgeen abusievelijk of was het gemakszucht, een (te) lange tijd ook door mij ook werkelijk geloofd werd. Nu echter ben ik er klaar mee. Ik ga de strijd aan. Na gisteren toch benauwd nog strakker in mijn jurkje geritst te zitten, is eindelijk de knop omgegaan. It giet oan!

etentjesIk moet zeggen dat het laatste avondmaal, en trouwens alles deze hele  wijnreisweek werkelijk heerlijk was,  maar ik ben vastbesloten!  Hoe? ’t Ja er zit niets anders op dan weer te gaan hardlopen, gezond te eten – bla di bla – een beetje in de strekking van het Sonja Bakkeren eerlijk gezegd en ja, ik hoor iedereen zijn adem in houden  “gaat ze het zeggen?”

Ha ja zeker, geen wijn meer….!

Proeverijen, dineetjes, wijnstreek bezoeken uitgezonderd!

Ik houd iedereen op de hoogte, maar kom je me tegen, staar me dan niet zo aan :)!