Een vrijdag column: kringloop van het leven

Door: Marja van Beek

Valencia, stad in het hart van de huerta

“Vind je het leuk bij ons?” vraag ik mijn dochter terwijl we door het middeleeuwse Valencia kuieren. Het boekje “welkom in Valencia” in mijn hand geklemd.  Het is het  ‘Stad in kaart boekje’ van Dominicus. Alle informatie en kaarten in één boekje. De zogenaamde highlights in een tienpunten lijst. De Catedral, de Puerto, de Plazas. Helder, duidelijk en overzichtelijk. Lekker compact, niet te groot en past zowel in je kontzak als in je overvolle, nutteloos uitpuilende handtas.

Ze staart me aan: “mijn god, het is zover! Heb ik dat? Het is toegeslagen. Nu is ze echt als oma geworden. Beetje ‘kierewietsch‘. Fuck, daar loop ik dan in Valencia. B alencia, niet V alencia… Ja mam. Waarom loop ik hier en niet één van mijn broers met  moeders door de warme stad. Door het Mercado Central op weg naar een wijnbar.
Is het dan nu zover dat ik moet zeggen: eerst een museum – dan mag je naar de wijnbar? Had ik het moeten begrijpen toen ze vanmiddag zei dat ze graag het Barrido del Carmen wilde bezoeken?

Wat is dit nu weer voor idiote vraag? Vind je het leuk bij ons?  Het klinkt net zo als die keer dat ze ons ging vertellen dat Sinterklaas niet bestaat! Goddorie, in het grote bed van paps en mams, een arm om ons heen geslagen, zaten we daar, broer was wit weggetrokken en broertje plaste spontaan in Superman’s pyjamabroek. Ik hoor het haar nog zeggen: ik moet jullie iets heel ernstigs vertellen! Mwahhh zeg het dan, dacht ik, zeg het maar dat jullie gaan scheiden! Gooi het eruit! Wij kunnen het wel handelen. We zijn al vijf  en zes. Al onze vriendjes tussen de drie en zeven overkomt dat namelijk, we zijn het gewend!
‘Sinterklaas bestaat niet…… zei je met een trilling in je stem, omdat je zelf zo geschokt was geweest toen oma, of was het opa, het je vertelde!
Sinterklaas bestaat niet…..’

En wat staat me nu te wachten hier? We hebben erstedenoverzicht column allang geen problemen meer mee dat we je moeten helpen met het synchroniseren van je iTunes, je foto’s uit je Cloud moeten vissen, of om de films die je wilt zien op de interactieve tv voor je op te nemen. Je hebt ons ten slotte ook leren veterstrikken en duizenden video’s met Nijntje, Bully the snowman en Biggetje Goedhart voor ons afgespeeld. Je nam ons jaarlijks mee op stedentrip, één voor één. Ja, dat deed je zeker alleen voor ons :)?  Hoe stoer vond je het zelf niet met je zoon door Berlijn te sjokken, of naar NY te gaan. Barça was je lievelingsstad. Daar heb je ons allemaal heen gesleept. Beetje vervelend was wel dat je overal  altijd eerst met papa geweest moest zijn. Anders vond je het een beetje eng ….”

“Vind je het leuk bij ons?” vraag ik nog maar eens, “of ben je blij dat je weer terug gaat naar jullie studentenflat, aan het einde van de zomer?” Mijn bril hangt op het puntje van mijn neus, zodat ik tegelijkertijd er over heen, en er door heen kan kijken om in de Dominicus te lezen.  Ik kan niet kiezen of we nu naar de C’ an Bermell of naar La Lluna zullen gaan. Het een staat bekend om zijn perfecte wijnkelder, maar de andere trekt als een vegetarische magneet aan mij! Groentetaart, worteltjestaart, koele kamers, tegelvloeren.
Met een zachte sissss ontsnapt haar een zucht. “oh, Moesel” zegt ze, “ik dacht werkelijk even dat dit een inleiding was om me te zeggen, dat ik eigenlijk ook helemaal niet besta! Slechts een hersenspinsel ben uit jouw overfantasierijke gelei…..waar langzaam maar zeker wat gaten in vallen :)”