Even geen wijn

Even geen wijn

Telegraaf: “Johan Cruijff is overleden. De voetballegende is 68 jaar geworden. Cruijff overleed donderdag in het bijzijn van familie. Hij leed aan longkanker.”

 Nieuws

Johan Cruijff is overleden. Dat kan niemand ontgaan zijn. Je moet wel erg doof, blind en als een mol onder de grond leven, wil je dat niet meegekregen hebben. Longkanker. Wat een rotziekte. Mijn vader overleed ook aan dit niets en niemand ontziende monster. Ook nog niet zo oud. Op dezelfde manier. Constatering, hoop en dan de versnelling in de draaimolen. Afgelopen.

Maar dan is er niemand die zegt ‘wat was het toch een goede accountant, die Rudie’,  of ‘het was zo’n bekwaam fiscalist’. Er zijn geen volstrekt onbekenden die hem zo’n ‘lieve man’ vinden, geen meningen bij RTL Late Night, geen woorden die over de tafel rollen bij Pauw. En de wereld draait door. Gewoon door.

Goddank dat het niet gebeurde. Hoe moet het zijn voor de familie als je steeds andere mensen over jou man, vader, vriend hoort spreken alsof ze hem werkelijk echt gekend hebben.

Radio

Ik rij naar Apeldoorn – waar ik een wijnles ga geven – de auto vult zich met uitspraken van mensen over de beroemde voetballer. Hun stemmen, veelal echt Amsterdams echoën uit de radio. Een heeft ‘hem’ in zijn bloemenzaak gehad en verkoopt beeldjes naar zijn gelijkenis: “zo’n lieve man”. Een ander vermelt met vertoon dat men in de verkeerde straat staat! “Dit is niet het goede huis hoor!” Een volgende kan slechts met een door tranen omfloersde stem stamelen “Johan Cruijff, for ever!” Wat hij daarmee bedoelt, is mij niet duidelijk.

Ondertussen loopt Betondorp vol, de straat waar hij ooit zijn balletjes trapte, raakt bezaaid met rozen, witte en rode. Je kan koffie krijgen uit een plastic bekertje voor vijftig cent. Ja, wel altijd zakelijk blijven.

Jezelf zijn

Ik zal niet ontkennen dat JC een bijzonder man was. Zijn leven als Amsterdamse jongen tot aan het einde in Barcelona, daar heeft hij een opmerkelijk leven van gemaakt! Dat vind ik dan briljant! Nee, natuurlijk, ik heb geen verstand van voetbal en ik kende hem niet persoonlijk, maar als je altijd jezelf blijft, altijd je eigen hart volgt, denk ik, dan heb je een vast geloof in je zelf gehad. Dat kan niemand je ooit meer afnemen.

Nu voetballen in de hemel? Als dat kan, tja, wat zal mijn vader dan genieten!