Griekse wijnen bij de Libanese keuken

Griekse wijnen bij de Libanese keuken

Tekst: Josje van Barneveld

An expression of exceptional quality from the Santorini vineyard

Bij de serie wijnen die ik uit Nederland mee heb genomen om te proeven en te matchen, zitten ook Griekse wijnen. Nou moet ik zeggen, dat ik vroeger wars van de Griekse hars was, maar die mening toch enkele jaren geleden geheel bij heb moeten stellen. Een gevalletje ‘wat de boer niet kent, dat vreet ie niet’! Het aandeel Retsina is overigens nog steeds aanzienlijk! Maar eerlijk is eerlijk, de hedendaagse Retsina zoals ‘Tear of the Pine” is een heel andere wijn, dan die die we vroeger ingeschonken kregen.

Wat een prachtige exemplaren maken ze tegenwoordig in dit land. Wat een gepassioneerde wijnboeren zijn hier bezig. Neem Tselepos! Overtuigende wijn van inheemse druiven, maar ook – in Melissopetra – een spectaculaire Gewurztraminer in huis, dat verwacht je toch niet? Het tart mijn nieuwsgierigheid.
In Mantinia maakt hij ‘Blanc de Gris’ van moschofilero. In Perpatiara de mousserende Amalia Brut. Van vroeggeplukte moschofilero en met een tweede gisting op de fles natuurlijk, net zoals ze in Champagne plachten te doen. Een Blanc de blanc dus in feite.

Wat ook zo grappig is, is de Vinsanto. De zogenaamde heiligenwijn van Toscane is hier een wijn gemaakt van zongedroogde druiven van het eiland Santorini. Druiven assyrtiko en aidani vormen de basis. Lang rijpend op de barrique en op de fles. Wijnmaker Sigalas, van het gelijknamige wijndomein op Santorini maakt in deze klasse de topwijn Santorini Bareli!

Sigalas doet meer. In mijn proefdoos ligt de zogenaamde Krisi! Een rode wijn. Met een onleesbaar Grieks etiket! Ik heb echter huiswerk meegekregen en bij deze wijn moet ik een licht gerecht maken, een maaltijdsalade, een pastaschotel of iets met kip of kalfsvlees!  En koel schenken!
De wijn is gemaakt van vijftig+ wijnstokken. Redelijk middelbaar dus. Mandilaria, agiorgitiko.  Gisteren deed ik mijn huiswerk en ik was très surpris.

De wijn verdient een extra-ordinaire gerecht, dus ik bestudeer de boekenplanken, tot mijn ogen aan een vrij recent gekocht kookboek blijven hangen. ‘Cuisine du Liban’ van Pomme Larmoyer. Een totaal andere keuken dan de Nederlandse, of …. de Zwitserse.  Ik kies voor ‘Cheikh el-melchié’. Gevulde aubergines met lamsgehakt en pijnboompitten. Op tafel met een groene salade, Griekse olijfolie en rijst. Een boers kunstwerk vindt mijn partner de wijn. Vol rood fruit, zachte tannnines (nauwelijks) mooie zuren en daardoor ook lekker fris.  Een kruidige bite. Een lunchwijn bij uitstek! Eh… pas op, wel 14,5% alcohol.