Het mysterie rond het boshuis-18

Het mysterie rond het boshuis-18

Vanaf vrijdag 21 juni verschijnt het feuilleton “Het Mysterie van het Boshuis” van J.G. Sarenmas tijdens de zomermaanden. Exclusief bij SmaakvanWijn. Over leven, liefde, druiven en dood in de wijnwereld.

18) Wijn drinken met Bram

Bram belt haar vanaf het station. ‘Hee, mam alles goed? Zou jij mij even kunnen oppikken, het openbaar vervoer ligt weer eens plat. Ik heb geen idee waarom, maar om nu helemaal naar huis te lopen, dat trekken mijn benen niet.’ ‘Je bedoelt: “je weet hoe lui ik ben.” Ha ha ha. Is goed hoor schat, ik ben er over 10 à 15 minuten. Spring nu in de auto.’

Een klein kwartier later rijdt ze bij het station de Quick Parking op. Voordat ze kan uitstappen ziet ze Bram al aan komen. Paco die op de achterbank zit, spitst de oren en klopt ritmisch met zijn staart op de bank. Hij heeft donders goed in de gaten wie daar aan komt lopen. Met een zwiep gooit Bram zijn tas in de openstaande kofferbak en schuift op de stoel naast zijn moeder. Ze omhelzen elkaar stevig. En dan is Paco aan de beurt. Ook hij krijgt een krachtige omhelzing en Bram krijgt er een lik met de ruwe hondentong voor terug.

‘Ik ben zo nieuwsgierig naar jullie bezoek aan Geisenheim? Ben je nu gisteren terug gekomen?’ ‘Nee, nee, eergisteravond. Het was heel gaaf! We zijn ook naar Schloss Johannisberg geweest trouwens. En in Rüdesheim Georg Breuer bezocht.’ ‘Serieus, hebben jullie daar allemaal tijd voor gehad? Dat was dan wel proppen zeker?’ ‘Nou, het is inderdaad geen relaxreisje geweest. Maar zoveel gezien en gehoord!’ Karin blikt opzij naar haar zoon. Ze is trots op haar kinderen die het ook zonder Carl toch goed gered hebben. Gekke Bram hier naast haar, die sommelier is geworden. Wie had dat kunnen denken. Hoewel ze er niet vanuit gaat dat hij dat voor eeuwig zal blijven doen, but time will tell. Summerschool in Geisenheim is weer een mooie aanvulling.

‘Heb je gasten eigenlijk?’ ‘Ja zeker, familie Stratum, man en vrouw met spaniël Max. Heel aardig jong-bejaard stel. Zij klept maar door, zit geen uitknop op, manlief is rustig. Ze hebben vanochtend koffie met me gedronken en zijn nu naar hun dochter die hier in de buurt ergens schijnt te wonen.

Je raadt nooit van wie mevrouw Stratum, ze heet Els trouwens, een zus is.’ ‘Eh, de kerstman?’ ‘Ha, ha niet zo flauw. Een echt iemand.’ ‘ho, ho, ho de kerstman is toch ook echt’, zegt Bram met een grijns, ‘okay, ze is een zus van Mark Rutte? Niet?’ ‘Bram, kappen met die onzin!’ Karin geeft hem een speelse stomp. ‘Neehee, van Hans Molinga!’ ‘Oh, dat is grappig, heeft ze ook een paard?’ ‘Weet ik veel. Niet bij zich in ieder geval. Ze ziet er ook niet uit alsof kan paardrijden.’ ‘Zeg, ben jij niet die moeder, die altijd preekt dat je nooit op de buitenkant mag afgaan?” Karin kijkt Bram aan, ‘dat is waar Bram. Maar in dit geval heb ik, denk ik, echt wel gelijk ha ha. Kom we gaan eens kijken of er nog iets koud ligt waar ik je mee kan verrassen.’

Bram loopt naar boven en gooit zijn spullen in zijn kamer. De kamers van de kinderen heeft Karin tot op heden altijd zo gelaten zoals ze deze achterlieten toen ze uit huis gingen. Alle drie hebben ze nog steeds thuis een kamer tot hun beschikking. De jongens hebben kamers met daartussen een badkamer die ze delen. Uit zijn weekendtas haalt Bram twee flessen wijn. Hij legt ze beneden in de wijnklimaatkast. Dit weekeinde wil hij de wijnvrouwen er mee verrassen.

wijnAls ze samen op het terras zitten, schenkt Karin de glazen vol. Ze heeft de fles een jasje aan gedaan. Het is aan Bram te proeven wat er in de glazen zit. Bram snuffelt, kolkt de wijn door het glas, smakt en drinkt. Hij kijkt haar aan, zijn hoofd wat scheef. ‘t Ja, ik proef, ik proef beetje rieslingachtige tonen, best wel wat zuren maar de wijn heeft toch ook iets ronds. En een kleine bitter aan het eind. Lekker hoor mam, met die garnaaltjes er zo bij.’ ‘Ja, lekker hè, maar weet je ook wat het is?’

‘Tuurlijk, Johanitter van de wijngaard Hof van Twente!’ ‘Duh! Hoe weet je dat?’ roept ze. ‘Kanjer! Wow, wat knap!’ Ze haalt de hoes van de fles. Dan ziet ze de lach op het gezicht van Bram. ‘Sorry mam, ik stond net op de vide en zag je de wijn pakken! Proost. Hij is echt lekker.’ ‘Valsspeler. Maar ja, hij is lekker toch he? Mooi fris, wat citrustonen. Ik denk er over om misschien ook wat souvignier gris en johanniter te gaan verbouwen.’ ‘Ach, doe normaal mens! Waarom zou je? Je kunt je toch beter concentreren op wat je nu hebt? Wil je ook echt wijn produceren dat moet je aardig wat stokken neer kunnen zetten. Dat gaat dan ten koste van een deel van het weiland. Neem liever een nieuw paard.’ ‘Ja, misschien heb je wel gelijk. Ik moet ook niet alles willen.’

Die avond eten ze met z’n vieren. Lucas en Sara zijn ook thuisgekomen. Onder het eten hoort Bram van de vreemde gebeurtenissen van de afgelopen weken. Ze hebben in overleg besloten hem dat nu pas te vertellen. Het zou niet veel bijdragen aan een oplossing, hooguit zijn week in Duitsland verpesten. Hij zegt meteen toe nieuwe kippen te kopen voor Caesar. ‘Een nepbot, maar kon je dat niet zien dan?’ ‘Nee echt niet hoor. Het zag er super echt uit!’ Karin staat op, loopt naar binnen en komt even later terug met de dorpscourant. Hier is het verhaal in geuren en kleuren vermeld, met foto’s van Paco en foto’s van het bot. Sceptisch kijkt Bram naar de foto’s om dan uiteindelijk toe te geven dat het er verdomd echt uit ziet.

JG SarenmasDeel 19):
21 juli

 

 

*Dit feuilleton is verzonnen. Namen, personen en gebeurtenissen en locaties zijn volledig aan de fantasie van de schrijver ontsproten en elke overeenstemming met de werkelijkheid berust op toeval. Met uitzondering van wijnen en druivenrassen.