Het mysterie rond het boshuis-23

Het mysterie rond het boshuis-23

Vanaf vrijdag 21 juni verschijnt het feuilleton “Het Mysterie van het Boshuis” van J.G. Sarenmas tijdens de zomermaanden, exclusief bij SmaakvanWijn. Over leven, liefde, druiven en dood in de wijnwereld.

23) De vreemdeling op de fiets

De volgende ochtend na het ontbijt vertrekt Kayley naar huis. Beide jongens vinden het jammer, maar de een wil dat voor de ander niet weten. Als Tim en Sanne ontbeten hebben, kloppen ze boven aan bij het Boshuis. ‘Gaan jullie mee mannen?’  Yes, we zijn er helemaal klaar voor, zegt Lucas.

Tim en Sanne zijn hier niet voor de eerste keer. Maar dat wist Kayley niet toen ze de mores van het boshuis aan ze uitgelegd heeft. Ze weet ook niet dat er helmen achter in de garage liggen. Weliswaar oude integraalhelmen uit een ver verleden. Maar beide helmen zijn nog altijd in uitstekende staat. Lucas en Bram halen ze uit de garage en sluiten het boshuis zorgvuldig af. Ze kijken elkaar aan! Boks! De vuisten knallen tegen elkaar. Hier hebben ze echt zin in. Een tocht op de motor. Op een Harley nota bene! Wat de dag morgen zal brengen, als Karin thuiskomt, wel dat zien ze dan morgen weer.

De motortocht gaat richting de Betuwe, langs de Linge, de langste Nederlandse rivier. Dit is zo genieten. Het is niet te warm, geen regen, gewoon heel erg lekker. Ze stoppen onderweg bij het Betuws wijndomein, ze lunchen in Zaltbommel bij Restaurant La Folie, waar Sanne en Tim aan het water gaan, maar Lucas en Bram wel een glas wijn wegtikken. Na de lunch gaan de motorfietsen weer richting het boshuis.

Vlak bij huis staan ze stil voor een spoorwegovergang. Lucas kijkt een beetje om zich heen. Aan de overkant van de overweg staat een kluitje fietsers te wachten. Eentje trekt zijn aandacht. Maar dan dendert de trein voorbij en wordt het schouwspel aan zijn blikveld onttrokken. Als de spoorbomen omhoog gaan, janken de motoren hun ziel eruit. Ze spuiten weg, Bram en Lucas gruwelen van plezier. Kippenvel van genot. Ze zijn ervaren duo-passagiers. Beiden hebben meerdere keren bij Tim en Sanne achter op gezeten. Lucas werpt een laatste blik op de fietser aan de andere kant. Terwijl hij zijn armen om Sanne heen geslagen houdt, denkt hij na over de man. Waar kent hij hem toch van? Hij reed op een OV-fiets zo te zien. Niet op een eigen fiets.

In Limburg zijn de meiden inmiddels tot vlakbij Vaals gereden voor een bezoek in Holset aan het wijndomein dat daar tegen de heuvels ligt. Na het geweldige diner zijn ze toch vroeg opgestaan en hebben inmiddels alweer twee wijngaarden achter de rug. Mirthe rijdt, Paco ligt achterin bij de bagage. Greet en Karin zitten op de achterbank. Janneke voorin.  Het weekeinde sluiten ze af bij het beroemde Mes Amis. Vanuit Holset is het nog maar een klein half uurtje naar Maastricht. Het domein ligt er prachtig bij. Ze hebben even getwijfeld om hier te overnachten, maar omdat ze perse naar Mes Amis willen, uiteindelijk toch gekozen voor het Kruisheren hotel. Met zijn geweldige oude kloostergeschiedenis en de beroemde wijnbar ‘Rouge&Blanc’ die ze absoluut met een bezoekje moeten vereren. Mirthe zet de auto achteruit op de parkeerplaats aan de overkant van het dorpskerkje. Langs de zijkant lopen ze het terrein van Holset op. Er wacht een wijngaardwandeling en een proeverij.

‘Wat een prachtig landgoed zeg, fantastisch!’ ‘Ja, mooi is het hier hè.’ Karin knikt. Ze heeft hier al eens gelogeerd. ‘Wat een uitzicht zeg! Prachtig!’ `
‘Zie je die ronde open plek daar? Dat wordt een proeftuin met verschillende druivenrassen, om het de gasten nog beter uit te kunnen leggen. Als ik het tenminste goed begrepen heb.’ voegt Karin er met een gekke bek aan toe.

Ruim twee uur later rijdt de auto de parkeerplaats af, op weg naar Maastricht waar ze tegen half zes aan zullen komen. Borreltijd dus. Iedereen heeft een eigen exemplaar van het proefformulier met aroma-overzicht meegenomen. Achter in de auto past Paco braaf op de dozen mousserende wijn. Respectvol wakend over de “Dame, de Prins en de Bruut” van Holset.

Eenmaal ingecheckt in het Kruisherenhotel, vervolgen ze de Nederlandse wijnreis met plezier in de bijzondere wijnbar van het hotel, waar een mooi assortiment wijnen van eigen bodem te vinden is. Ze kiezen voor een Riesling van de Apostelhoeve. Daar zijn ze niet op bezoek geweest dit keer, dus wel leuk om hier dan toch wat te proeven. Al snel ontspint zich een wijndiscussie.

‘Gaaf toch dat we het steeds beter gaan doen in Nederland met de wijn!’ zegt Janneke. ‘Zeker, en echt niet alleen in Limburg, hoewel veel mensen dat nog steeds wel beweren.’
‘Nee, Mirt, daar heb je gelijk in. Bijna iedere provincie heeft nu wel goede wijnbouwers in huis toch?’
‘Nou,’ lacht Greet met een zuinig mondje, ‘wat we vorig jaar in Groningen geproefd hebben, dat vonden we geen van allen te hachelen toch?’
‘Nee, dat is waar, maar dat Bruisje uit Friesland daarentegen vonden we weer hartstikke lekker.’
‘Ah, die van de Frysling bedoel je. Ja die is top. Krijgt ook veel positieve recensies.’
‘Even zakelijk, wie gaat er wat schrijven in de wijnkrant? Ik zelf vind het wel leuk om Domein Holset te pakken.’ ‘Is goed,’ zegt Greet. ‘En verder dan?’ Iedereen komt met een eigen voorkeur en al snel is de wijntrip onder de dames verdeeld. Eind volgende week zullen ze alles bij Karin aanleveren die dan de finishing touch verzorgt, de juiste foto’s uitkiest en alles in de digitale wijnkrant zal zetten.

Een fles later loopt Karin met Paco naar de  kamer die ze deelt met Greet.  Voordat ze weggaan, moet het beest nog wel gevoerd worden. ‘Ach die Karin toch’, mompelt Greet. ‘Hoezo, hoe bedoel je?’ vraagt Mirthe die naast haar zit.
‘Nou ja, ze heeft toch best wat voor haar kiezen gekregen de afgelopen tijd.’ ‘Ja, daar heb je gelijk in. Maar zij is zo’n vrouw die dat aankan toch? Geen ouwe zeur, geen oneindig zelfmedelijden. Karin is altijd gewoon Karin.’

Thuis, bij het boshuis

Als Lucas van de motor afstapt weet hij opeens waar hij de man eerder heeft gezien.
‘Wat is er gast? Te spannend bij Sanne achterop? Reed ze te hard? Je ziet keibleek man!’ Lucas kijkt Bram met grote ogen aan! ‘Nee, ik heb die gek gezien! Hij stond bij de spoorbomen. Aan de overkant!’ ‘Wat?’ zegt Tim. ‘Heb je die vent van gisteren gezien, waar? Kom, we rijden terug. Misschien vinden we hem nog.’ Alle helmen gaan weer op en even vijf seconden later scheuren ze het hek uit, richting van het enige stationnetje verderop in het dorp.

JG SarenmasDeel 24):
1 augustus

 

 

*Dit feuilleton is verzonnen. Namen, personen en gebeurtenissen en locaties zijn volledig aan de fantasie van de schrijver ontsproten en elke overeenstemming met de werkelijkheid berust op toeval. Met uitzondering van wijnen en druivenrassen.