Het mysterie rond het boshuis-9

Het mysterie rond het boshuis-9

Vanaf vrijdag 21 juni verschijnt het feuilleton “Het Mysterie van het Boshuis” van J.G. Sarenmas tijdens de zomermaanden, exclusief bij SmaakvanWijn. Over leven, liefde, druiven en dood in de wijnwereld.

9)De officemanager

Als ze weer aan tafel zitten, helpt Peter bij het verdelen van het kalfsvlees over de borden. Samen met een houten slabak gaat er een schaal aardappelpuree de tafel rond. Ze zitten genoeglijk met z’n vieren te eten, als Hans vraagt: ‘zo, en waar zijn de wijngabbertjes op dit moment mee bezig?’ Met een militaire precisie snijdt hij een stukje vlees af en stopt het met zichtbaar genoegen in zijn mond. Daarna volgt een slok wijn en dan sluit hij zijn ogen. Genietend zegt hij ‘wat is dit een goddelijke combi zeg. Alsof je fluweel eet met een vlees – en kersensmaakje.’ Peter schiet in de lach.

‘Hebben jullie nog leuke zaken op touw gezet? Potjes op het vuur staan?’ Hans is de accuraat van de twee, Peter de noncha. Heerlijke mannen. ‘Nou, we hebben onlangs een Pugliaatje gedaan’, meldt Janneke. Een ‘Pugliaatje? Hans fronst zijn wenkbrauwen. Overdreven zuchtend, grijnst hij: ‘Zeker iets boreaals?’

feuilleton‘Nou, hou op zeg. In tegendeel! Ja, als jullie iets minder vaak naar het boshuis komen’, Janneke knipoogt naar naar Karin, ‘dan zouden jullie ook eens een weekeinde, of een dag of wat naar Puglia kunnen reizen. Ze hebben daar superbe wijnen en wij hebben er twee maanden geleden een rondreis gemaakt.’ ‘Ja’, valt Karin in, ‘je vliegt naar Lamezia Terme in Calabrië. Daar huur je een auto en rijdt door naar Crotone aan de Ionische zee. ‘Vergeet de Zibibbo niet te proeven in Calabrië’ gooit Janneke er tussen door. Je ziet de mannen denken? Zibibbo, hm ja hoor….

‘In een grote week kun je de zuidelijkste punt van de hak van de laars bereiken. Het is supergaaf!’ ‘Ho, nou dat klinkt goed. Top idee Peet voor in het najaar! Dan zetten we Girly bij jou in pension, kun jij ook weer eens lekker draven.’ Karin trommelt enthousiast met haar bestek op de tafel! ‘Helemaal goed hoor!’

Janneke werpt een steelse blik op Karin, vervolgens  in de richting van het geheime druivenperceel. Het is alsof ze wil vragen, kunnen we hier over praten? Karin beaamt door haar ogen langzaam te sluiten in een soort van toestemming. Even later luisteren de mannen naar de vorderingen van het geheime wijnstokkenproject achter het boshuis. Dat het perceel aangelegd is enkele jaren geleden, dat wisten ze wel. Dat het zo aangeslagen is, daar staan ze wel van te kijken. Nu serieus kans op druiven! Wauw!

Hans kijkt heimelijk naar Peter. Die kijkt strak voor zich uit. Beiden denken aan die merkwaardige ochtend, nu zo’n jaar geleden in de koffiekamer van hun kantoor. In het weekeinde waren ze ook in het boshuis te gast geweest, zonder Girly, gewoon even lekker samen. 18 holes gepakt en lekker wezen eten. Meer niet. Maandagochtend weer aan het werk. Hun kantoor dat gespecialiseerd is in erfrechtelijke zaken staat aan de dijk in Nietsum. Met twee stagiaires, een advocate familierecht en een officemanager een aardig bedrijf te noemen. De zaken lopen goed. Die bewuste ochtend zitten ze na te genieten van het zalige weekeinde met veel golf en culinaire zaken.

Vera de officemanager en Petra, de andere advocaat schuiven ook aan. Het gesprek gaat over het weekeinde.  ‘Ongelooflijk wat Karin en haar wijnvrouwen voor elkaar gekregen hebben. Na drie jaar staan die wijnstokken er zo goed bij. Had niet gedacht dat het ze ooit zou lukken, met dat zelf gestekte materiaal van die ouwe druivenstok. Jij?’ ‘Hoe zo oude druivenstokken?’ breekt Vera in.

‘Bij het boshuis van Karin, je weet wel, waar wij vaak logeren, hebben de dames een perceel wijnstokken aangeplant die gestekt zijn van een van de oudste moederdruiven ter wereld.’ ‘Oh’, zegt Vera, zichtbaar opgewonden met een lichte blos. ‘Oh, maar dat heeft toch geen serieuze overlevingskansen. Weten jullie welke druif het is?’ Hans en Peter kijken elkaar aan, ze hadden beloofd hier niets over te zeggen, maar ja, ze zitten hier zo’n zestig kilometer verderop en ach hun officemanager mocht het toch wel weten? ‘Ehm, ik weet niet of ik het goed uitspreek, maar de vrouwen hebben gouiais blanc enten geplaatst in de tuin achter het boshuis.’ ‘Nee, dat meen je niet, hoe kwamen ze daar dan in godsnaam aan?’. ‘Ergens tijdens een van hun wijntripjes meegenomen. Ik geloof dat ze in Duitsland waren, in de Rheingau.’ ‘Leuk zeg’ valt Petra in, ‘dat moet toch een lollige club zijn die wijngabbers. Leuke reisjes maken, bijzondere initiatieven ontplooien. Gaaf hoor!’

Vera staat op en loopt naar haar kantoor. Ze sluit haar deur en even later is ze druk aan het bellen. Ze is zo geagiteerd bezig dat ze niet in de gaten heeft dat Peter binnenloopt met wat dossiers in zijn hand.
‘Nee, nee, hoe moet ik dat weten, ga zelf kijken van mijn part als je het niet gelooft! Ik zeg je alleen maar wat ik gehoord heb! Bij het Boshuis staat gouiais blanc aangeplant!’ Ze is duidelijk geïrriteerd, driftig zelfs. Peter geeft een bescheiden kuch. Alsof ze door een kwal gebeten wordt, zo schrikt ze. De telefoon valt bijna uit haar hand. Ze drukt het gesprek subiet weg. ‘Rustig maar Vera, geen paniek. Het lijkt wel of je water ziet branden. Ik ben het maar.’

Even later vertelt Peter aan Hans over het vreemde voorval. Het bizarre telefoongesprek. ‘Bert, die vriend van onze officemanager, dat is toch een wijnboer? Die had ze vast aan de telefoon en die gelooft natuurlijk niet dat die bijzondere stokken in Nederland overlevingskans hebben. Mijn hemel, haat en afgunst in de wijnwereld.’

JG SarenmasDeel 10
4 juli
*Dit feuilleton is verzonnen. Namen, personen en gebeurtenissen en locaties zijn volledig aan de fantasie van de schrijver ontsproten en elke overeenstemming met de werkelijkheid berust op toeval. Met uitzondering van wijnen en druivenrassen.