SvWTIP: Masterclass als ‘selfie’

SvWTIP: Masterclass als ‘selfie’

Column door John Bindels

Voor de zoveelste keer weer eens een verre van meesterlijke aflevering van een ‘masterclass’ uitgezeten. Hoelang moeten we met dat soort seances nog doorgaan? Wat is het nut van de capriolen van een vriendelijke stand-up comedian, in de persoon van een Italiaanse export-aanjager, die ‘live’ z’n eigen club staat te verkopen met tweemaal herhaalde gegevens die ook op internet staan? Natuurlijk speelt zo’n zitting zich weer af in Amsterdam, zodat het zuidelijke journalisten per trein uit en thuis alleen al een halve dag reistijd kost, als alles spoort zoals het hoort. Daar aangekomen maken ze kennis met het matig ontwikkelde gastvrouwschap van de organisatie. Want na uren reizen en klassikaal proeven ontbreekt ons in de al gevorderde middag iedere noemenswaardige aanzet tot maagvulling. Het wekt dus geen verbazing dat de zuiderlingen al geruime tijd niet meer staan te dringen om in het eeuwige Amsterdam ( ‘anders komen de kopstukken niet’) een nep-masterclass te bezoeken. Ik ken collega’s die er voorgoed mee hebben gekapt. Zelf heb ik nog altijd de hoop dat mijn eerdere kritiek op de verkoop van knollen voor citroenen in quasi-masterclasses tot het inzicht leidt dat organisaties zichzelf daarmee aan prestige-inflatie bloot stellen.
‘Stand up’

En dan het ‘evenement’ zelf. Eerst krijgen we de ‘stand up’-vertoning met gegevens die het consortium van de Chianti Classico-want om die club ging het- ook al wereldwijd digitaal heeft verspreid. Oneerbiedig gezegd komt zo’n Italiaanse verkoopbaas dus niet uit pure noodzaak naar ons land, maar comfortabel ondersteund door een declaratiebudget. Achter de presentatietafel zien we twee wijnduiders als paranimfen die er in ieder geval een aardige schnabbel aan hebben. Zitten die er ‘meesterlijk’ bij? Ze laten zich er in ieder geval niet op voorstaan, maar hebben zich de aankondiging ‘masterclass’ als verkoopargument voor de zitting wel laten aanleunen. Echt ‘meesterlijk’ zou zijn geweest dat de informatie meer de ‘diepte ’was in gegaan. En dat de bezoekers ( tijdig melden, anders plaats vergaan) waren vergast op achtergronden, analyses en conclusies die deze sessie het niveau zouden hebben gegeven dat bij een dure evenements-titel past. De noodzaak van een Gran Selezione is namelijk nog steeds in discussie. Want een deel van de top zit ook bij de Chanti Classico Riserva.

Niet waard

Verspilde tijd, rechtvaardigde een collega zijn wrevel na afloop van de nep-‘class’. ‘Je denkt dat je iets bijzonders te weten komt en dieper kunt doordringen tot ontwikkelingen achter de Chianti Classico-coulissen. Maar in plaats daarvan word je getrakteerd op een reeks oppervlakkigheden, die geen tijdsinvestering van een halve dag waard zijn. De verkoopchef had niets anders te slijten dan dat de Grand Selezione voortaan de top van de kwaliteitspiramide bezet en dat ook de dorpsnaam op het etiket mag staan. Die wijn wordt voor minimaal 80 % gemaakt van de sangiovese, die met de aanvullende rassen uitsluitend uit eigen (top)wijngaarden mag komen. Komt pas 30 maanden na oogst op de markt. Moet 3 maanden verplicht op fles rijpen, 13 % alcohol hebben en kan uitsluitend na verplichte vooraankondiging worden gemaakt.

Wisten we allemaal al, maar nou weten we het zeker.

Globaal

Al jaren blijven we hangen in dit soort zittingen, waaraan dan ook nog een beperkte kennismaking met enkele wijnstijlen en kwaliteiten is gekoppeld. Niet eens altijd ´strelend´ voor de wijnmakers in kwestie. Hoogstens ‘at random’ een globale indicatie van wat er te proeven valt. Wie meer wilde weten kon terecht bij de Chianti Classico-boeren onder de bijna 50 wijnbedrijven, die in hetzelfde hotel (The Grand) deelnamen aan een door Ghislaine Melman professioneel georganiseerde presentatie van Toscaanse wijnen. Die bood een goed overzicht van wat er uit die streek zoal aan de markt is en welk niveau er met perfect vakmanschap kan worden bereikt. Daar viel in persoonlijke contacten ook de ‘verticale’ kennis op te doen die eigenlijk in de voorafgaande zitting uit een ‘master’-mond zou hebben moeten komen.

Selfie

Conclusie: ´Fysieke´ klasjes waarin globale wijnkennis wordt overgedragen, zijn in feite overbodig en stellen inhoudelijk vaak teleur. En wie zich daar voor ´master´ laat verkopen omdat er verbaal wat wijnkarakteristieken over tafel komen, declasseert zichzelf.

Wijn-nieuwsgierigen zijn helaas nog niet kritisch genoeg. Ze springen bij het vernemen van de misleidende term ´masterclass´ nog steeds in de rij. Vooral als er vooraf al wordt bij gezegd dat het aantal plaatsen ‘beperkt ’is. Het woord ‘verkoopt’ kennelijk nog steeds. Maar als de inhoud te vergelijken is met een ‘selfie’ is er sprake van een ordinaire miskoop.

===========================================================================

john bindels columnJohn Bindels, wijnjournalist: Hoofdredacteur Wijnwijs.eu Ulicoten, journalist en landelijk bekend wijncolumnist. Hij publiceerde eerder honderden columns in de rubriek WIJNWIJS op de website Lekker Wijntje, die is overgegaan naar Bythegrape. Hij is ook de auteur van het boek ‘ Wijn met prik’. En werd in 2010 winnaar van de Oeuvreprijs Award wijnjournalistiek voor spraakmakende columns in een speciale stijl.