SvWTIP: Verbleekte sterren

Column van John Bindels

Verbleekte sterren
Heb het me bij herhaling afgevraagd. Heeft de horeca nog toekomst? Tijdens een recent verblijf in zes verschillende hotels binnen en buiten onze grenzen, sloeg de twijfel onverbiddelijk toe. Die hotels zaten rijkelijk in de sterren, maar die ontbraken kennelijk achter de voordeur. Wel toonden de bazen zich uiterst getalenteerd in het hanteren van ‘seizoenprijzen’. Die steevast omgekeerd evenredig zijn aan wat er in die periode geboden wordt. Haastwerk met horkerige invalkrachten die het zelden van hun beschaving of omgangsvormen moeten hebben. Daar komt nog bij dat de economische terugval een slagveld heeft gemaakt van de winkelstand die de ligging van die hotels ooit zo attractief stoffeerde. In bijna alle omringende straten zijn gaten geslagen. Wie een gesprek met het winkelpersoneel iets meer diepgang geeft dan bij de afrekening gebruikelijk is, krijgt al snel te horen wat er allemaal nog meer verdwijnt of te koop komt.

Verval
Het vroegere koopwillig publiek had in toeristencentra plaats gemaakt voor obees campingvolk in foute geruite broeken en hobbezakken, zodat het leek of de daklozenopvang z’n klanten een paar uur liet ‘luchten’. Uitsluitend friet, ijs en energie-belovende blikjes drank mochten zich in de consumptieve belangstelling verheugen. En hier en daar trok de stroom naar een ‘outlet’ van poetslappen die bij nader inzien voor een habbekrats als T-shirt werden verkocht. Waar je ook rondwandelt in al die steden, het beeld is er een van verval en vervlakking. In Oostenrijk, de Bondsrepubliek, Frankrijk en zelfs Luxemburg trokken dit seizoen legioenen van deze vreet-‘toeristen’ rond. Af en toe probeerde iemand een glas wijn op zo’n terras dat bekleed met zwart horeca-riet een droevige indruk maakte. Kleurige kussens, die sfeer-verhogend kunnen werken, zijn zelfs in topbedrijven als te ‘arbeidsintensief’ in de verdomhoek beland. Ingedekt wordt er buiten nog zelden. En wat zo’n gast dan krijgt voorgezet, tart iedere beschrijving. In Duitsland kreeg ik voor 5 euro in het beste Kurhaus-hotel in Bad Kreuznach een glas Dornfelder, dat die naam niet waard was. Het kwam, bleek bij navraag, uit een fles die al een dag eerder was geopend en met de kurk erop weer in de koelkast was gezet. Weet zo’n Roemeense dienster veel? Maar wèl vier sterren!

Prijssprong
In Oostenrijk en Frankrijk verliepen de drinkgenoegens nauwelijks anders. Wijnen die je maag laten krimpen, voor teveel geld te warm geserveerd in een abominabele kwaliteit. Hebben die schenkers er dan geen verstand van? Meestal verwijzen ze naar hun bazen, meer geïnteresseerd in besparingen dan in het welzijn van de gast, die in een beetje verblijfshotel al snel 135 tot 170 euro per nacht betaalt zonder dat daar het ontbijt steeds bij is inbegrepen. Bovendien raken de accommodaties sleets, zakken de bedden in en worden investeringen daarin merkbaar uitgesteld. In twee jaar tijd hebben die hotelprijzen een sprong gemaakt, waartegen de meeste bevroren pensioenen niet meer zijn opgewassen.

Aftands
En zo prijst die horeca, die bij de geforceerde entree van de euro al aan het graaien sloeg, zich steeds verder uit de markt. In enkele steden zag ik al gedateerde hotels te koop. Er kon geen aansprekende kwaliteit meer voor het geld worden geleverd. Opvallend is overigens dat bij de meeste Italiaanse restaurants in het buitenland de prijzen gunstig afsteken bij die van andere. Vooral met wijn wordt vaak scherp geconcurreerd. Niet alleen in de prijs, maar ook in de kwaliteit en de wijnbehandeling.

Wil de ‘dure’ horeca dus niet verder in elkaar zakken, dan zal deze branche de gast weer het gevoel moeten geven dat hij welkom is en niet met aftandse ‘luxe’, afbijt-wijn of niet te pruimen rijpkast-fruit wordt opgezadeld. Dat besef is nog te weinig doorgedrongen tot al die ‘gastheren’, die dat métier hebben verlaagd tot wat we nu ervaren.

===========================================================================

john bindels columnJohn Bindels, wijnjournalist: Hoofdredacteur Wijnwijs.eu Ulicoten, journalist en landelijk bekend wijncolumnist. Hij publiceerde eerder honderden columns in de rubriek WIJNWIJS op de website Lekker Wijntje, die is overgegaan naar Bythegrape. Hij is ook de auteur van het boek ‘ Wijn met prik’. En werd in 2010 winnaar van de Oeuvreprijs Award wijnjournalistiek voor spraakmakende columns in een speciale stijl.