SvWTIP: Vrijdag column over de laag drempeligheid in wijn!

Door: Marja van Beek

“Waarom moet alles tegenwoordig ‘laagdrempelig’ zijn? Vreselijk…. Wijn is niet makkelijk;-).” Dat zei een zekere wijnschrijver vandaag in de (social) media. Of liever gezegd, hij schreef het. Nee, wijn is zeker niet makkelijk. In deze komen we elkaar  wel tegemoet. Maar nog altijd is het: c’est le ton qui fait la musique. Volgens mij dan 🙂

Wat wil  je bereiken met je verhaal – en vooropgesteld wie is je doelgroep? Voor wie schrijf je je notities.  En zijn het overpeinzingen of feiten?  Ik denk dat veel wijnschrijvers dit toch vaak uit het oog verliezen!

Of ze schrijven over zulke dwaze inkoppers als “rood mag ook bij vis”! Joh! Je  kunt  je afvragen of dit echt serieus genomen moet worden of  duidt op schaamteloze respectloosheid  voor de kennis van de Nederlandse wijnliefhebbers. Of ze schrijven volzinnen die soms zelfs uitsluitend op pure wilskracht, alleen door   ‘geleerd’ publiek verteerd kunnen worden. Afgewisseld met vreemde  onverwachte eenvoud. Zo las ik eens: “Er is een verschil tussen terroir en terroirexpressie!” Ja, natuurlijk, het gaat om twee verschillende begrippen! Het een vloeit voort uit het ander.

Soms bekruipt mij het gevoel dat men heel graag wil laten zien zien wat men allemaal weet! Of dat het – door het op te schrijven, uit te schrijven –  wellicht beter bij de schrijver zelf binnenkomt.

Ik vind dit  niet slim. Misschien komt het door mijn achtergrond? Hebben de jaren lesgeven aan de studenten van het HBO Hotelmanagement een bepaalde beroepsdeformatie achtergelaten. Maar het is voor mij altijd wel duidelijk geweest, dat als ik iets van ze gedaan wilde krijgen, ze het wel moesten snappen! En dat is iets heel anders dan laagdrempeligheid.

Dan rijst vervolgens toch de vraag: is wijn echt moeilijk? Hoe komt dat dan? Maken wij de wijn misschien moeilijk? Opzettelijk ingewikkeld? Waar gaat het nu eigenlijk om? Gaat het niet meer om smaak dan? Om beleving? Om bezig zijn met de wijn?

Als je luistert naar de wijnmaker zelf, de boer die met zijn handen de druivenstokken beroert alsof het zijn kinderen zijn. Die met beide voeten op de grond staat en zegt “dat wordt mijn wijn”, alsof het om een baby gaat. “Ik werk met de natuur samen. Ik ben slechts het middel waardoor de natuur zich nog makkelijker natuurlijk kan bewegen” Dat is het verhaal van wijn! Dat moet gehoord worden, en dat moeten we vertellen! Simpel toch?

Dan begrijp je  misschien ook beter de terroirexpressie die het glas in je hand, zo recht uit het vat, weerspiegelt! Is dat  niet wat je moet overbrengen als je graag wilt schrijven over wijn!? Dat zal je lezer met snelle ogen, met grote happen tegelijk verslinden!
En weet je wat de lezer, wijnliefhebber van de wijnprofessional ook wil weten?  Kennis in eenvoud!
Dat zou zo maar dit kunnen zijn:

Ik heb een hele aardige cursist die heel graag wil weten wat deze fles wijn waard is. Hij denkt dat de wijn heel kostbaar is! Ik heb beloofd het aan jou te vragen als autoriteit want hij gelooft niet van mij dat de wijn niet veel waard is. Dus ik hoop dat jij je licht wilt laten schijnen.

dank  dank. Marja

chateau latour

Het antwoord kwam natuurlijk van de enige man in Nederland die zo helder en duidelijk iets kan neerzetten, mijnheer Jacobs.

Laat ik dan maar een duidelijk (en hard) oordeel geven.

 Château La Tour Saint-Joseph is een uitermate simpele cru bourgeois uit het dorp Cissac en eigendom van het handelshuis Cheval Quancard. Een handelshuis overigens dat bij mij nu niet bepaald onmiddellijk vreugdevolle gevoelens en associaties oproept door een geweldig assortiment. Deze wijn, van een zeer matig niveau en afkomstig uit 1979, is nu, 34 jaar na de oogst, volslagen over de kop.

Sterker nog, dat is hij al vele, vele jaren. Als ik de wijn voor de veiling zou moeten taxeren, dan zou ik er een waarde van € 5,- aan hangen.

Maar… zelfs die vijf euro zou ik zelf voor deze fles nooit over hebben!

Die websites (zowel van wijnhandelaren als ook andere bronnen op internet) vermelden een vraagprijs (!), hetgeen weinig tot niets zegt over de werkelijke handelswaarde.
Ook ik kan voor mijn oude roestige fiets wel € 30.000,- vragen, maar dat wil nog niet zeggen dat die fiets ook € 30.000,- waard is…
Pas op het moment dat iemand zijn portemonnee trekt en daadwerkelijk € 30.000,- op tafel legt, is die oude roestbak ook echt dat bedrag waard.
Zal wel nooit gebeuren, vrees ik.


Ik hoop dat ik hiermee duidelijk genoeg ben geweest over de (niet bestaande) waarde van deze wijn…

Ging het hier om het geld? Welnee! Hier gaat het om iemand die met zijn hobby bezig is! Wijn! Daar is hij helemaal gek van! En die helemaal in zijn nopjes was met dit antwoord. “Had ik hem  nu toch maar geruild, toen iemand mij er een doos wijn voor wilde geven!” 🙂