Wijnschrijvers Nederland?

Wijnschrijvers Nederland?

Wijnschrijver – Wijnblogger
Wijnbloggers gezocht. Marielle Beukers is op zoek naar Nederlandse wijnbloggers lees ik op mijn FB-pagina.

Er was een tijd, dat wijn nog gewoon wijn was. Witte wijn dronk je bij vis, rode wijn dronk je bij vlees, de zogenaamde PSV-dranken waren het aperitief. Ook wijn dus. Dan had je zoete wijn, droge wijn en ‘er tussen in’. En met Oud&Nieuw had je een flesje Champagne in de koelkast of iets wat er op leek en ook bubbelde. Of het allemaal even lekker was? Nou vast niet. Maar ach, men vond het doorgaans wel prima en opgedronken werd het toch.

perswijnWijnschrijvers Nederland en de wijnbladen
In die tijd, zo’n vijftig jaar geleden, had je geen wijnbladen in Nederland van naam. Laten we wel wezen. Perswijn bestaat ook pas zo’n 25 jaar. Proefschrift was er nog niet. Winelife is nog veel te jong.  Er was dus nauwelijks een vorm van ‘wijnschrijven’ in ons land. Mijnheer Duijker, Nederlandse wijnschrijver van het eerste moment schreef in die tijd denk ik ook nog niet in het FD of het Parool. Zijn eerste boek kwam volgens mij in 1973.  Inmiddels zijn de titels van zijn hand schier ontelbaar. Grappig is wel de anekdote die ik eens op zijn facebook las:

“What’s in a name … De Franse uitgever van mijn grote boeken over Franse wijnen heeft destijds mijn naam zomaar verfranst, tot Hubert Duyker. Dit uit vrees dat zijn landgenoten geen boeken over hun wijnen zouden kopen van een niet-Fransman, een Hollander nog wel.
Iedereen dacht dus dat GRANDS BORDEAUX ROUGES (ofwel DE GROTE WIJNEN VAN BORDEAUX) geschreven was door een Fransman. Oók de jury die de prijs toekende voor ‘beste wijnboek van het jaar’.
Toen ik me in Parijs meldde om die prijs in ontvangst te nemen, viel de mond van de juryvoorzitter open. Ik hoor hem nog roepen:”Mais vous n’êtes pas français!” Want de prijs was bedoeld voor een Fránse auteur. Ik mocht mijn dankwoord niet uitspreken, moest stil gaan zitten – maar kreeg de oorkonde wel mee naar huis.”

Maar buiten Duijker om dan?

Wina Born natuurlijk. Deze gymnasiaste, geboren in 1920 wilde haar hele jonge leven al journaliste worden en mocht starten bij het maandblad Wijn in 1949. Zij, ‘moeder der gastronomie’, deed baanbrekend werk voor huidige wijnschrijvers. Ik herinner me nog de Avenue die bij mijn ouders ergens in de kamer rondslingerde. Ik las altijd alles wat ze schreef.

Zo stil als het toen was in de ‘food&wine’ schrijverij met maar een enkeling wiens hoofd boven het maaiveld uitstak, zo dicht bezaaid schijnt diezelfde akker tegenwoordig te zijn.

Houd je van wijn? Dan schrijf je er over!  Kom je zo’n ruige hippert tegen, die quasi nonchalant tegen de bar leunt in hoofdstedelijke eetgelegenheden, zijn neus nog net niet ìn de wijn, geheid dat het een zelfverklaard wijnschrijver is. Word je de wacht aangezet, ga over wijn schrijven.
Heb je je wijnbrevet op zak? Tijd om wijnschrijver te worden! Ja ja,  En waarom doen we het allemaal?

Bloggen?
Zijn we narcistisch?  Ambiëren we het schrijversberoep? Voelen we ons als Kuifje op de Maan? Of hangen we de wetenschap aan en schrijven – dat tegenwoordig ook bloggen MV diploma uitreiking 2014 als bijlageheet als je het op het world wide web plaatst –  we dolgraag over de geheimen van de druif. Over het doorgronden van tanninestructuren zodat wijnboeren meer grip krijgen op dit fenomeen en wijnmakers beter kunnen inschatten hoe lang het zal duren voordat hun rode wijn zachter, minder ‘streng’ zal worden. Hoewel dat laatste natuurlijk wel een prettige bijkomstigheid is voor wie de wijn moet verkopen! En natuurlijk zal het ongetwijfeld interessante leerstof voor Magister Vini’s in de dop zijn. Zo dat slechts een enkeling zal afstuderen 🙂

Ik vraag het me oprecht af: hoe fijn is het voor een wijnliefhebber om te lezen dat de wijn door dat en dat  enzym te gebruiken meer kleurstof af te geven heeft, waardoor er wel heel zacht geperst kan worden en  celwanden niet beschadigen zodat allerlei vreselijke gevolgen voorkomen kunnen worden.  Het is hetzelfde als de apotheker die vóór je je medicijnen mee kan nemen, de chemische structuur van het poeder in de zetpil gaat uitleggen.

Commercieel
Het ene uiterste. Het andere uiterste is de ‘nietszegger’. Alleen maar lege briefjes. Een wijnbeschrijving zonder boodschap, of erger nog een wijnbeschrijving waar de commercie van afdruipt. De wijnliefhebber is toch niet gek! Eigenlijk respectloos!

Ik, als fervent wijnliefhebber en wijnblogger, kan me nog altijd verslingeren aan de boeken van Duijker. Daardoor ben ik in de jaren 80 op het pad van de wijn terecht gekomen! Een voorbeeld? Nou, “Heerlijk Frankrijk” uit 1998. Pennenstreken over wijngebieden, dorpjes en bijzondere ‘herinneringen’. Wijnbeschrijvingen die hout snijden: “Mijn eerste grote wijn dronk ik van dit kasteel: Chateau Branaire. Het was de verrukkelijke naar viooltjes geurende 1959.” Zo’n boek neem je mee op reis! Verrukkelijk inderdaad! Trouwens, wie ook fijn wegleest, dat is ‘Onno Kleyn’! Neem nu simpelweg ‘Weg van Wijn’ uit 2011.  Een grote verzameling van Europese wijnverhalen waar je heerlijk in weg kunt zakken! Dat het maar geschreven is 🙂 Want daar draait het toch allemaal om?